Woensdag 5 t/m vrijdag 7 november 2025 – Mijn reis, mijn gevoelens

Woensdag 5 t/m vrijdag 7 november 2025 – Mijn reis, mijn gevoelens


📅 Woensdag 5 november

‘s morgens   vroeg werd ik wakker. Ik ging douchen en me klaarmaken, en de taxi haalde mij mooi op tijd op. 
Gelukkig was het een vrouwelijke chauffeur 😊. We hebben gezellig gekletst. In het begin was het even wennen, 
maar gelukkig kon zij mij goed verstaan. Na 10 uur kwam ik op tijd aan in het ziekenhuis. 
De tolk en ik hadden afgesproken elkaar bij de ingang te ontmoeten. Toen ik binnenkwam, zag ik haar meteen. 
We liepen samen naar het routenummer voor mijn afspraak met de arts. We waren wat te vroeg, dus we kletsten tot mijn naam werd geroepen. 
Ik was erg nerveus 😬 en zweette me kapot – ik heb de laatste tijd veel last van zweten. (Ik ga er nog een aparte blog over schrijven.)
De arts vroeg hoe het was gegaan. Ik vertelde dat het een achtbaan was, over het eten, de thuissituatie en mezelf. 
Ze vroeg of ik veel pijn had na de operatie. Ik zei ja – mijn maag is heel gevoelig en pijnlijk. 
Ik gebruik paracetamol zetpillen. Ze zei dat ik het goed deed en ook goed at. Ze keek naar mijn wondjes en zei dat het er goed uitzag. 
Ik liet haar mijn hangende buik zien 🫣 – ik schaamde me dood. Ze zei: “Dat komt later goed, dat staat al in je dossier.” 
Ze vroeg of ik thuis al had gewogen. Ik zei dat ik dat expres niet deed; ik wilde mezelf verrassen in het ziekenhuis. 
Voor de operatie woog ik 130 kilo, bij de laatste intake 107, en nu stond de weegschaal op 101 kilo! 
De arts was verbaasd – ik ben in totaal 23,65% afgevallen, terwijl het gemiddelde 7% is. Ze zei dat ze dat nog nooit had meegemaakt. 
Ik moest huilen 🥹, ik kon het niet geloven. Ze zei dat ze trots op me was. 
Ik keek omhoog en zei: “Mam, pap, Aad en oma – dank jullie wel.” 
Ze zei dat het besef later wel komt, als mijn lichaam en hoofd in balans zijn. 


De arts gaf me tips: elke week een foto maken van mezelf. Ze zei: “Doe ook naaktfoto’s, puur voor jezelf.” 
Ik moest lachen 🤭, maar ik durf dat nog niet. Ik schaam me voor mijn lichaam, mijn borsten en buik, ondanks de borstimplantaten. 
Ze stelde me gerust: veel mensen hebben dat na een maagverkleining. Ze vroeg of ik nog GGMD-begeleiding had. Ik zei ja – SPV en psychiater. 
Ze vond dat goed en stelde ook een psycholoog van het ziekenhuis voor. Geen probleem voor mij. 
We bespraken ook dumping en vastlopers – ik had een vastloper, wat normaal is bij maagverkleining. 
Ik mocht eindelijk beginnen met mijn multivitaminen en ijzertabletten van FitforMe. De arts zei dat ik goed bezig ben, ondanks mijn privéproblemen. 
Ze vroeg waarom ik veel zweten. Ik heb haar alles Uitgelegd. Toen het gesprek klaar was, liep ik met de tolk naar de uitgang. Ze feliciteerde me, en ik was nog helemaal emotioneel. 


Ik had nog een uurtje tot de taxi kwam, dus ik ging even in de ziekenhuiswinkel kijken. 
Ik vond dat ik wel een beloning had verdiend 🥰 – ik kocht een mooie sjaal, pet, halve handschoenen, oorbeschermers en een armband. 
Toen de taxi kwam, reed ik naar huis. Ik was kapot en ging meteen naar bed. 
Ik huilde, van emoties en spanning. Daarna viel ik in slaap. Toen ik wakker werd, at ik iets, knuffelde met Binkie 🥰 en stuurde ✨ My Butterfly 🦋 een bericht. 
We spraken af om vrijdag te praten over mijn beslissing. Daarna keek ik Netflix en ging vroeg slapen. 🥺


📅 Donderdag 6 november 2025


Vandaag ging het niet goed. Weer ruzie met iemand😤😭. Ik heb zoveel pijn – migraine, fibromyalgie, artrose, lage rugpijn – het is teveel. 
Ik bleef de hele dag in bed liggen 😢, moe, uitgeput, geblokkeerd in mijn hoofd en mijn gevoel. 
Ik heb veel gehuild en alleen maar gedacht: “Ik kan niet meer.” 😭  
Ik stuurde een paar berichtjes terug – naar mijn dinnetje en mijn nichtje – maar de rest liet ik even. 
Ik moest gewoon rust. Tot nu toe niks gehoord van mijn SPV. 
’s Avonds ging ik vroeg slapen. 😴


📅 Vrijdag 7 november 2025



Ik werd met moeite wakker. Nog steeds pijn, en de spanning thuis bleef. 
Ik haalde thee en ontbijt, Ik zei niets. 
Ik maakte me klaar voor mijn afspraak met ✨ My Butterfly 🦋. 
Ik ging met de scootmobiel – het was heerlijk weer. Even vrij zijn.  


Bij haar salon was het gezellig druk. Ze zei dat ze nog één klant had en daarna pauze. 
Ik hielp haar met de was opvouwen en maakte kruidenthee voor ons. 
Tijdens haar laatste klant praatten we even over mijn operatie. 
Toen de klant wegging, had Roxana eindelijk pauze. 
Ik was zenuwachtig 😬 en bang 😟, maar ik wilde eerlijk zijn. 
Ik vroeg haar tv en mobiel uit te zetten, en op de achtergrond liet ik de open haard aanstaan.  
We hadden een goed gesprek – eindelijk. 
Ik vertelde haar alles, en zij luisterde en zei dat ze me begrijpt. 
Het is mijn beslissing, maar ze staat achter me. 🥹  
We gaven elkaar een dikke knuffel, en ik kreeg tranen.  
Het deed me goed dat ik het eindelijk verteld heb.  


Toen ik thuiskwam, was Peet aan het werk. 
Binkie was blij, en we knuffelden.  
Toen moest ik weer huilen – van opluchting, van spanning, van alles tegelijk. 😢  
Ik ging rusten, keek ’s avonds wat Netflix, stuurde een bericht naar mijn dinnetje Marjon en ook naar 🌸 Mira 🌸. 
Het deed me goed om met mensen te praten die mij écht begrijpen. 💜  
Daarna ging ik vroeg naar bed, met kaarsjes aan en open haard op tv. Heerlijk. 😴



Soms komt kracht niet van vechten, maar van eindelijk durven voelen.” 🕊️